Achter de voordeur
Drika Peters - van den Elzen
09-09-2026
We kennen allemaal de babyboomers, generatie X of de patatgeneratie. Maar hoe noemen we de generatie die allang geboren was toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak? Om daar achter te komen moest ik in gesprek met de oudste inwoner van Boekel. Deze week nemen we een kijkje achter de voordeur bij Drika Peters - Van den Elzen.
"Ik ben net zo oud als mijn handen, iets ouder dan mijn tanden, maar mijn neus en oren zijn wel op dezelfde dag geboren." Dit gevatte antwoord krijg ik als ik Drika vraag hoe oud ze is. Het tekent hoe vitaal ze nog in het leven staat. Ze werd geboren op 14 april 1923 als derde van negen kinderen op het Bovenstehuis. Dat was destijds nog een gehucht van Boekel wat tegen de Peel aan lag. Verder naar het oosten was er niets dan hei. Venhorst bestond simpelweg nog niet.
Toen Drika nog maar zes jaar was overleed haar vader, waardoor ze met twee andere kinderen uit huis werd geplaatst bij een oom en tante op Peelsehuis, om haar moeder te ontlasten.
Graag had Drika doorgeleerd, maar dat zat er in die tijd niet in. Lang en hard werken, daar draaide het leven om. En s' avonds werd er veel gebeden, sokken gestopt of aardappelen geschild. Het enige uitje was de dagelijkse gang naar de kerk. In 1950 trouwde Drika met Piet Peters van het Arendnest en verhuisden ze samen naar de Hoogstraat in Venhorst. Dit dorp was net gesticht, en de enige verharde weg was de weg vanuit Boekel. Zelfs de Midden Peelweg was nog een zandweg.
"We hadden een gemengde boerderij, met 6 koeien, wat varkens en 12 hectare grond", aldus Drika. Hier zijn ook de zeven kinderen geboren. Ze waren niet vies van vooruitgang. Zo waren ze een van de eersten in het dorp met een fornuis, centrale verwarming en een melkmachine. Ergens eind jaren '60 haalden ze beiden hun rijbewijs. Drika vertelt daarover: "We waren op het Kruisherencollege voor een ouderavond van onze Cor. Het vroor dat het kraakte en toen we 's avonds weer door de kou naar Venhorst fietsten zei ik tegen onze Piet; morgen gaan we ons rijbewijs halen!" Daarna kochten ze een DAF, om dat merk hun hele leven trouw te blijven.
In het begin toen ze op de boerderij woonden kwamen ze niet zoveel buiten Venhorst. Later gebeurde dit steeds vaker, en zijn ze zelfs nog een aantal keer naar Afrika geweest, waar twee van hun kinderen woonden. Na het overlijden van Piet in '92, ze waren inmiddels verhuisd naar de Telefoonstaat, ging Drika zelfs nog enkele keren alleen, zonder een woord Engels te spreken. Dit waren toch wel echt de hoogtepunten in haar leven zegt ze.
Inmiddels heeft Drika 21 kleinkinderen en 37 achterkleinkinderen. Ze woont nog steeds zelfstandig in Venhorst. De kinderen hebben ieder een eigen dag dat ze voor haar zorgen. Haar geheugen is nog zeer goed, helaas laten haar ogen had steeds meer in de steek waardoor ze haar grote hobby, lezen, los heeft moeten laten.
Op mijn vraag wat het geheim is om zo oud te werken zegt Drika: "Oud worden is mooi, maar oud zijn is iets anders. De kunst is om tevreden te zijn."
"Ik ben net zo oud als mijn handen, iets ouder dan mijn tanden, maar mijn neus en oren zijn wel op dezelfde dag geboren." Dit gevatte antwoord krijg ik als ik Drika vraag hoe oud ze is. Het tekent hoe vitaal ze nog in het leven staat. Ze werd geboren op 14 april 1923 als derde van negen kinderen op het Bovenstehuis. Dat was destijds nog een gehucht van Boekel wat tegen de Peel aan lag. Verder naar het oosten was er niets dan hei. Venhorst bestond simpelweg nog niet.
Toen Drika nog maar zes jaar was overleed haar vader, waardoor ze met twee andere kinderen uit huis werd geplaatst bij een oom en tante op Peelsehuis, om haar moeder te ontlasten.
Graag had Drika doorgeleerd, maar dat zat er in die tijd niet in. Lang en hard werken, daar draaide het leven om. En s' avonds werd er veel gebeden, sokken gestopt of aardappelen geschild. Het enige uitje was de dagelijkse gang naar de kerk. In 1950 trouwde Drika met Piet Peters van het Arendnest en verhuisden ze samen naar de Hoogstraat in Venhorst. Dit dorp was net gesticht, en de enige verharde weg was de weg vanuit Boekel. Zelfs de Midden Peelweg was nog een zandweg.
"We hadden een gemengde boerderij, met 6 koeien, wat varkens en 12 hectare grond", aldus Drika. Hier zijn ook de zeven kinderen geboren. Ze waren niet vies van vooruitgang. Zo waren ze een van de eersten in het dorp met een fornuis, centrale verwarming en een melkmachine. Ergens eind jaren '60 haalden ze beiden hun rijbewijs. Drika vertelt daarover: "We waren op het Kruisherencollege voor een ouderavond van onze Cor. Het vroor dat het kraakte en toen we 's avonds weer door de kou naar Venhorst fietsten zei ik tegen onze Piet; morgen gaan we ons rijbewijs halen!" Daarna kochten ze een DAF, om dat merk hun hele leven trouw te blijven.
In het begin toen ze op de boerderij woonden kwamen ze niet zoveel buiten Venhorst. Later gebeurde dit steeds vaker, en zijn ze zelfs nog een aantal keer naar Afrika geweest, waar twee van hun kinderen woonden. Na het overlijden van Piet in '92, ze waren inmiddels verhuisd naar de Telefoonstaat, ging Drika zelfs nog enkele keren alleen, zonder een woord Engels te spreken. Dit waren toch wel echt de hoogtepunten in haar leven zegt ze.
Inmiddels heeft Drika 21 kleinkinderen en 37 achterkleinkinderen. Ze woont nog steeds zelfstandig in Venhorst. De kinderen hebben ieder een eigen dag dat ze voor haar zorgen. Haar geheugen is nog zeer goed, helaas laten haar ogen had steeds meer in de steek waardoor ze haar grote hobby, lezen, los heeft moeten laten.
Op mijn vraag wat het geheim is om zo oud te werken zegt Drika: "Oud worden is mooi, maar oud zijn is iets anders. De kunst is om tevreden te zijn."
-256.jpg)
Bekeken: 25, Reacties: 0
Reacties
reageren
Nog geen reacties geplaatst